Sammie

“ Mam, nou heb je beloofd dat we een hondje krijgen, maar je dóet helemaal niets”.

Waar vind je een hondje als je liever niet via marktplaats koopt? Bij Corien Baars, getipt door de dierenarts.

Ik bel en word meteen van het idee afgeholpen dat we liever een teefje willen.

“ Als het kon zou ik alleen reutjes fokken”, zegt Corien.

Er is nog 1 reutje over, die is wel in onderhandeling.

We moeten een mail sturen, voor de ballotage, want Corien geeft haar hondjes niet aan iedereen mee!

We zijn erdoor! En het reutje wat nog over was, wordt voor ons gereserveerd. Oh, dit gaat opeens heel snel!

We mogen een paar keer komen kijken. De kinderen zijn helemaal weg van teckel Knut, die onmiddellijk op schoot komt liggen. Hopelijk wordt ons teckeltje net zo leuk!

En dan is de grote dag aangebroken: we gaan Sammie ophalen – met zijn tweeën, de kinderen zijn op school. Ik ben best zenuwachtig, kan ik dat wel, en is het echt wat voor ons, een hondje?

Corien vertelt nog van alles. We stellen de laatste vragen, kopje koffie en dan wordt Sammie gehaald. Oh, wat is hij lief! Hij krijgt een wasbeurt, wordt op cruciale onderdelen nog wat bijgeknipt (denk niet dat wij dat durven), dekentje met moedergeur mee, wit knuffeltje (inmiddels neigend naar zwart) en voer.

Op de voorbank – Corien tilt Sammie op mijn schoot, en dan gaat het avontuur echt beginnen!

We hebben weer een baby in huis – de lijst met aanwijzingen hangt op de koelkast. Denken aan eten,  en weer naar buiten, op tijd: “ kakkie braaf”  doen in de tuin.

Op de puppycursus zeggen ze dat honden niet van aaien houden (hè?!), in het boek over jachthonden van buurman Frank staat dat knuffelen juist heel belangrijk is.

Niet corrigeren in het begin, tegenover “nee”  zeggen van Corien.

We merken het al gauw: iedereen kan over het opvoeden van honden meepraten – en de terughoudendheid die er is ten aanzien van andermans kinderen is er helemaal niet als het gaat om andermans hond!

We ontmoeten nieuwe buurtbewoners – verrassende gesprekken – een hond is, of was, heel belangrijk voor mensen. Zoals het oudere echtpaar dat ik tegenkwam, in koor: “ Wij zeggen altijd: een teckel is geen hond. Nee, een teckel is géén hond”.

En de mevrouw die zei: “ Wees er rijk mee” .

En dat zijn we!

Waar vind je een hondje dat meteen vanaf nacht 1 doorslaapt, zonder dat we ernaast hoeven liggen. Dat iedere avond op schoot ligt, liefst verdeeld over meerdere mensen. Dat op donderdag wordt gekamd en gepoetst en meegaat naar de moestuin, en probeert te ontkomen aan de doek waarmee ik zijn pootjes af wil vegen.

Hij is al zo goed opgevoed dat we het alleen nog maar kunnen verpesten.

Dank je wel, Corien!

Bram

3 Oktober.

Hè hè, eindelijk na 2 x 9 weken wachten is het zover. Puppy ophaaldag. Wij, fam. Dekker uit Zuidbroek gaan onze pup Bram ophalen bij Corien want nadat onze Donar vorig jaar juli is overleden is het toch wel erg stil in huis.

Na een kop koffie en nog een wasbeurt voor Bram plus alles qua papierwinkel nog even door te hebben genomen kunnen we vertrekken. Corien geeft hem nog een aai over z’n bol met de mededeling dat als er iets is we altijd kunnen bellen voor raad. Bram gaat op schoot voor in de auto (uitzondering want zijn plek wordt de achterbank maar voor de eerst rit is dit wel zo prettig) en kan de reis beginnen. Een behoorlijk spannende gebeurtenis voor Bram. Rillend en een beetje bang voor de ruitenwissers, maar verder de rit goed doorstaan. Na ruim een uur thuis aangekomen eerst de boel maar eens verkennen en al heel snel niet meer onder de indruk. Haha visite. Onze zoon, dochter plus beide kleinzoons 6 & 8 jaar oud. Daar kun je leuk mee spelen, maar niet te lang want Bram is moe. Het huis is weer leeg en nu lekker uitrusten. ‘s Avonds wordt het spannend want dan moet er geslapen worden en we weten dat dit een traumatische ervaring is voor een pup maar het moet toch en dan maar direct doorpakken. In de bench in de keuken. Licht uit en zoals verwacht huilen en janken, maar na een kwartiertje wordt het stil. Het is een uur of 11. Daarna niets meer gehoord.‘s Ochtends om kwart over 6 opstaan. Wij komen bij hem en natuurlijk is hij blij ons te zien en wat schetst onze verbazing: hij heeft niets in de bench gedaan. Het huilen wordt al snel minder en vanaf nacht 4 of 5 is hij stil.

Nu 3 weken verder is hij gewend en het is een mannetje met een eigen karakter maar ja, als je dat niet wilt dan moet je niet voor een teckel gaan. Wat zindelijkheid betreft gaat het prima, elke nacht en als we goed op z’n lichaamstaal letten gaat het overdag ook goed. Wandelen aan de riem is nog niet zozeer zijn ding maar gaat wel steeds beter. Op zondag gaan we met hem een lange boswandeling maken. Wij lopen een uur, Bram gaat afwisselend een stukje lopen en dan een poosje uitrusten in een tas. Het is echter wel een jongen die z’n neus goed gebruikt want die gaat constant naar de grond. Een op en top jachthond.

Bram de super tekkel.

Kaatje en Lotje

Twee weken geleden hebben wij Kaatje bij Corien opgehaald en is ze bij ons komen wonen. Wat een heerlijke pup.

Samen met Lotje (die al 7 jaar is en ook bij Corien vandaan komt) is het een vreselijk gezellig stel. Ze knuffelen en spelen met elkaar.

En als Lotje het zat is krijgt Kaatje een opvoedkundige correctie.

Daar wordt goed naar geluisterd, maar als er iets is wat Kaatje naar vindt, is Lotje er weer snel bij om te kijken of het goed met Kaatje gaat.

We genieten en blijven ons verwonderen hoe leuk ze met elkaar omgaan.

Wat een aanwinst! Dank je wel Corien voor die lieve teckels die jij steeds hebt.

Sjuul

Zaterdag 16 februari,

Na maanden van plannen, verheugen, toelatingsgesprekken met Corien, bezoeken aan Wapserveen en de nodige kennis vergaren over de psyche van de teckel, was het zo ver!

We mochten onze Sjuul ophalen!!

We hadden het besproken met onze Flatcoat Fedde van 7 en die had stilzwijgend ingestemd.

Ze werd op mijn schoot gezet in de auto en na 1 kilometer was al duidelijk wat Sjuul wilde, bij ons allebei tegelijk op schoot, en dat is dan meteen de rode draad van de afgelopen 8 maanden:

IK WIL BIJ IEDEREEN ZIJN WANT IK VIND JULLIE ZO LIEF EN VINDEN JULLIE MIJ OOK NIET HEEL LIEF??

Natuurlijk vinden wij jou allemaal heel lief, maar er zijn ook nog pedagogische kanten aan jouw verblijf hier in dit huis… En daar zijn we steeds over in gesprek.

  • Waarom mag ik geen kroonkurken eten? Daar kun je in stikken Sjuul.
  • Hoe komt het dat ik zink in dit duinmeer? Als je geen grond meer voelt, moet je gaan zwemmen, Sjuul.
  • Kan ik mijn kop hier niet doorheen steken? Nee Sjuul, dan moeten we je weer losknippen, weet je nog?
  • Oooh, dus ik kan niet te ver over de rand van de sloot leunen? Nee, want dan val je er weer in.

Dit lieve kleine slimme hondje heeft ons hele gezin overgenomen, gelukkig heeft onze Fedde vaderlijk overwicht op haar, waardoor ze supergoed luistert en buiten blijft ze altijd bij Fedde en dus ook bij ons, ze kan dus prima los in bos en duinen!

Favoriet spelletje is een speeltje pakken en wegrennen en dan kijken of Fedde achter je aankomt, vervolgens lopen ze rondjes om de tafel totdat Fedde het speeltje afpakt, Sjuul pakt het weer terug en het hele circus begint weer van voor af aan.

Sjuul is 24 uurs-entertainment, zeker nu ze in de puberteit zit, ze heeft een eigen mening…

Een ADHD teckel op een mix van Red Bull en speed is op dit moment de beste omschrijving voor haar. Fedde zucht nog maar eens en legt zijn poot over zijn ogen, tegelijkertijd kan hij echt niet zonder haar, echte liefde!

Sjuul is onze kers op de taart, het tweede toetje, ieder dag is een feestje, er is altijd wat te lachen en iedereen in ons gezin is stapelgek op deze dame,

Corien heeft precies de goede voor ons uitgezocht, vanuit de grond van ons hart, bedankt lieve Corien!

Groeten uit Haarlem, Mark, Ing, Gijs, Rens, Mats, Fedde en Sjuul

Knofje 13-03-2019

Sinds 4 weken is Knofje onderdeel van ons gezin! Al bijna 15 jaar een droom van Bas en mij; een mooie standaard ruwhaar teckel. Nu we ruim een jaar in een prachtige woonboederij wonen in een oud Fries dorp én de kinderen ietsje ouder, was het zover. We gingen op zoek!
En zo kwamen we uit bij Knofje en Corien. Na de eerste kennismaking zijn we nogmaals met de kinderen wezen kijken (8 en 3 jaar oud) en zo heeft Corien ons hele gezin kunnen zien (wat ook nog uit een paard, pony, konijn en 2 katten bestaat – maar die lieten we maar thuis) en uit het nest een passende match kunnen vinden.


En dat is gelukt. Knofje is onze allereerste teckel, maar ook onze allereerste hond ooit. Na de eerste dag was het echt even wennen, wat bewerkelijk zo’n hond / pup. Ondanks de goede voorbereiding moesten we echt af en toe ons achter de oren krabben; hoe lossen we dit op en hoe gaan we dit doen. Maar Knofje (en ook Corien voor wijze raad!) loodsten ons er doorheen. Knofje is heel erg lief en rustig, tuurlijk heeft ze haar puppy buien, maar ze past zo goed in ons gezin en ze laat ons fouten maken en leert ons veel. En zij leert zo snel, ongelovelijk. Elke week naar puppy cursus, maar ook de ‘huisregels’ zitten er zo maar in bij Knofje. Na 4 weken kan ik zeggen; ze past prima ons ritme en we genieten elke dag van elkaar. Alleen de katten…en Knofje… ach never a dull moment zullen we maar zeggen. Nu zijn de katten en Knofje ook best aan elkaar gewaagd (ze lijken wel wat op elkaar vinden wij). En zeker af en toe praten we tegen een Oost Indisch dove hond (én kat én kinderen – dus we zijn wel wat gewend) maar wat een verrijking.
Bedankt voor alle goede zorgen en het uitzoeken van Knofje voor ons.

Ons teckelduo

Nadat Corien tijdens onze vakantie op Pleuntje had gepast,  maakten wij kennis met Pleziertje. Een dartel teckeltje met een eigenwijs koppie, waar Corien nog een goed thuis voor zocht als dat zo uitkwam. En dat kwam zo uit….. graag werden wij haar nieuwe baasjes, aangezien Pleuntje na het overlijden van onze Golden Retriever al weer een half jaar de enige hond in huis was. Nooit geweten dat het zó leuk is om twee teckels in huis te hebben!! Met elk hun eigen karakters en streken is het nooit saai. Wandelend in het bos blijft het genieten om die twee hondjes met elkaar op te zien rennen. En dat ze graag innig verstrengeld samen in hun bak liggen is natuurlijk zéér vertederend om te zien!
Ook nu staat Corien ons nog steeds met raad een daad bij, voor een praktische tip kunnen we altijd bij haar terecht. Wij weten inmiddels: bij ons blijft er altijd een teckel in huis!